Zijn vader is al op jonge leeftijd van Turkije naar Nederland gekomen en zijn moeder is in Nederland geboren. Ilker Gunes (18) komt uit het Achterhoekse Zelhem, maar voelt zich eigenlijk meer Turk dan Nederlander. Vaak behandelen mensen hem anders. ‘Maar ik betaal toch ook gewoon belasting?’ 

Door: Michiel Fukking 

Ilker‘Ik voel me meer Turk dan Nederlander. Dat komt omdat ik er nu eenmaal een beetje zo uit zie. Ik voel me vooral Turk als ik met anderen ben: ben ik met Nederlandse jongeren, dan gaat het anders dan wanneer ik met allochtone jongeren ben. Toch spreek ik meer Nederlands dan Turks. Als er familie op bezoek komt wordt er wel Turks gesproken thuis.’

‘Thuis ben ik in een Turkse omgeving. Mijn moeder kookt altijd en verder drinken wij geen alcohol. Wij eten bijna nooit iets Nederlands zoals stamppot. Ons huis is heel schoon, mijn moeder maakt namelijk continu schoon. Verder zijn wij open en gastvrij. Als er iemand over de vloer komt mag diegene direct mee-eten.’

‘Ik word anders bekeken omdat ik er Turks uitzie. Toch ben ik niets anders dan een mens. Mensen hebben al snel hun oordeel klaar, sommige kijken of je van een andere wereld komt. Maar ik moet ook gewoon belasting betalen.’

‘Ik ben altijd wel gediscrimineerd geweest. Maar wat moet ik ertegen doen? Niks. Bij mij kun je veel grapjes maken, maar zodra je over mijn familie of geloof begint geef ik je een waarschuwing. Ik heb het niet op Geert Wilders. Hij discrimineert in het openbaar vind ik. Wilders kan in principe alles zeggen wat hij wil, maar als anderen dat over hem doen gaat hij bijvoorbeeld aangifte doen. Het raakt me wel, maar ik vraag me gewoon af waarom hij zulke dingen eigenlijk zegt. Maar nee, ik ga er niet anders van slapen.’

‘Ik begrijp wel dat mensen snel een oordeel klaar hebben over iemand, dat doet iedereen onbewust wel. Als ik een man met roze haren op straat zie lopen, ga ik ook gekke dingen denken. Maar goed: als één Nederlander crimineel is, ga ik niet denken dat alle Nederlanders crimineel zijn.’

‘Ik ben twee jaar terug als enige met een allochtone afkomst in mijn voetbalteam gekomen. Dat was niet moeilijk. Het is een gewoonte geworden om bij autochtone groepen in te komen, ik heb dat mijn hele leven al zo ervaren. Ik voel me in het voetbalteam meer Turk dan Nederlander. Ze noemen mij ook ‘de Turk’, dat vind ik geen probleem. Ik zie het als een uitdaging om in een nieuwe groep op opgenomen te worden. Zij kunnen wellicht van gedachten veranderen over allochtonen als ze mij beter leren kennen.’

‘Ik volg een opleiding tot ICT-er. Ik zie mijzelf over vijf jaar wel bij de politie werken, dat lijkt me leuk om te doen. Ik hoop dan ook een vriendin te hebben. Mijn ouders zeggen weleens: het is beter als je met een Turks meisje thuiskomt. Maar als dat niet zo is, dan wordt er gewoon gezellig een kop koffie of thee gedronken.’

‘Een vrije multiculturele samenleving is voor mij een een samenleving waarin we netjes met elkaar omgaan en elkaar gelijk behandelen. Je mag zeggen wat je wil, totdat het een belediging wordt. Dan is Nederland een land van de vrijheid. Maar dan moeten we ook anderen helpen die de hulp hard nodig hebben.’