In 1997 verhuisde Joshua Leemburg van Colombia naar Rinsumageest, een klein dorpje in Friesland. Hij was toen anderhalf jaar. Inmiddels is de geadopteerde Joshua twintig jaar oud en voelt hij zich helemaal Nederlander. “Dit volk is gewoon verwend.”

Door: Remco Jacobi

6ab161a20f377a97762c298b3c1215aaKun je je nog iets herinneren van je eerste periode in dit land?
“Ik weet er helemaal niets meer van. Ik was toen echt nog te jong om het bewust mee te maken.”

Voel je je helemaal Nederlander?
“Jazeker! Ik ben nu twintig dus het is bijna negentien jaar geleden dat ik de overstap maakte. Ik weet niet beter dan dat ik Nederlander ben. Bij Colombia heb ik nog altijd een speciaal gevoel, want ik kom daar toch vandaan. Maar veel stelt dat niet voor.”

Zou je nog een keer terug willen keren naar Colombia?
“Ja, dat zeker. Ik zou graag in dat land willen kijken. Ik ben benieuwd naar de stad waar ik vandaan kom, het land zelf en de cultuur. Verder ben ik niet speciaal op zoek naar iets, ik wil er gewoon graag kijken.”

 Nederlander zijn, hoe voelt dat?
“Ik weet het niet precies. De Nederlandse normen heb ik in ieder geval wel helemaal overgenomen. Als het bijvoorbeeld een beetje warmer dan 1 graden is, dan loop ik ook met zonnebril en korte broek door de stad. Dat is voor mij wel iets typisch Nederlands. Omdat ik hier opgegroeid ben, ben ik volledig gewend aan deze cultuur.”

Wat vind je van de Nederlandse cultuur?
“Echt fantastisch, maar het slaat helemaal nergens op. Nederlanders maken zich overal druk om terwijl het nooit echt hoeft. Iedereen heeft overal een mening over en iedereen vindt het ook nodig om die mening overal te ventileren. Ze weten wel dat het niet niet handig is om de mening te geven, maar toch gebeurt het. Dat vind ik fantastisch. Voor mij is dat typisch Nederlands.”

Waar komt dat vandaan denk je?
“Het heeft denk ik met de welvaart te maken, Nederlanders zijn gewoon verwend. Dat klinkt heel hard, maar het heeft op vijf jaar na nooit echt belachelijk tegengezeten met dit land. Als je Nederlander bent mag je niet klagen, maar toch gebeurt het veel.”

Ben je blij dat je Nederlander bent?
“Dat wel, zeker. Ik zou het niet als trots omschrijven, maar ik ben wel gewoon blij dat ik hier leef.”

Je bent Nederlander, maar komt toch uit een ander land. Voel je je anders?
“Dat hangt er vanaf waar ik ben. Waar ik woon weet iedereen niet beter dan dat ik één van hen ben, want je groeit natuurlijk met elkaar op. Als ik bijvoorbeeld in Rotterdam loop, dan voel ik me niet per se Nederlander. Omdat je dan zoveel verschillende nationaliteiten ziet, voelt het anders. Je bent dan meer een wereldburger.”

Voel je nog dat er Colombiaans bloed in je zit?
“Ik merk dat ik me niet snel druk maak terwijl Nederlanders dat juist wel doen. ‘Doe maar rustig aan, het komt wel goed’, dat is hoe ik in het leven sta. Dingen komen altijd wel goed, en als iets niet goed komt dan maar niet. Dat zien we dan wel weer.”

Ben je blij dat je dat in je hebt?
“Ik vind het ideaal. Ik kan heel makkelijk relativeren. Als er iets tegenzit in mijn leven, dan kan ik dat makkelijk van me af laten glijden. ‘Dit kan gebeuren’, denk ik dan. Ik zoek dan gewoon rustig naar een oplossing en kijk hoe het anders kan. Nederlanders zijn daar over het algemeen heel anders in. Als er bijvoorbeeld een ramp gebeurt in de wereld, dan worden Nederlanders helemaal gek.”

Wat vind je daarvan?
“Bij een grote ramp is het elke keer hetzelfde. De eerste twee dagen is het heel erg en daarna wordt het steeds minder. Natuurlijk is een ramp heel erg, maar je weet dat het kan gebeuren. Je weet alleen niet wanneer iets gebeurt. Als je er zo over nadenkt, dan kun je het veel makkelijker relativeren.”

Hoe beleef je zo’n Nederlandse gekte?
“In het begin vond ik het wel grappig, maar inmiddels vind ik het wel ergerlijk omdat het een repeterend verhaal is. Elke keer gebeurt er iets, waarna Nederland twee dagen op zijn kop staat. Daarna hoor je er ineens niets meer over. Ik vind dat wel enigszins hypocriet.”

Iets anders: heb je last gehad van racisme?
“In totaal vier keer denk ik. Meestal ben je in die situaties met vrienden en dan maak ik me niet druk. In het begin vond ik het niet leuk, maar ik kan het makkelijk van me af zetten. ‘Je doet maar lekker’, denk ik dan. Ik wil niet zeggen dat ik er aan gewend ben, maar ik weet wel dat het er is en dat het kan gebeuren. Natuurlijk voelt het nooit leuk, maar het is niet mijn probleem.”