In gesprek met Parvaneh Masoemi

‘Mijn ex-man had een politiek probleem met de regering dus we moesten vluchten uit Iran. Ik ben toen gevlucht met mijn ex-man en mijn dochter. In een islamitisch land als Iran moet je je aanpassen aan de cultuur natuurlijk, niet alleen wat betreft de islam maar met alles. Als je dat niet doet word je gepakt of krijg je straf.’

 

Door: Steven Norbart

‘We zijn destijds vanaf Iran naar Turkije gesmokkeld en vervolgens doorgegaan naar Europese landen. We hebben daar niet zelf voor gekozen. We gingen naar de Europese landen, het maakte niet uit waar, we zijn gewoon gevlucht. Het eerste land dat we tegenkwamen was Nederland. Hier is het veilig, dus we zijn hier gewoon gebleven. De eerste vier jaar heb ik doorgebracht in een asielzoekerskamp waar ik het heel erg moeilijk heb gehad vanwege de verschillende mensen en culturen. Ik moest elke dag huilen. Met andere mensen in een kamp wonen, slapen en leven is gewoon heel moeilijk.  Mensen uit andere landen zoals Somalië, Syrië en Irak. Dat was allemaal heel moeilijk. We hadden geen andere keuze. We dachten: we komen hier voor vrijheid en veiligheid dus we blijven hier. Het klimaat was moeilijk, eten en drinken was heel anders.’

‘Na vier jaar in een asielzoekerskamp kreeg ik een verblijfsvergunning en een huisje in Ermelo, inmiddels zeventien jaar geleden. Nadat ik thuis les kreeg in de Nederlandse taal van een vrijwilligster ben ik naar Landstede geweest voor de Nederlandse taal. Daarna heb ik gelijk gesolliciteerd bij een kapsalon in Ermelo. Mijn taalniveau was goed genoeg en ik heb toen ook meteen een fulltime baan van 32 uur gekregen in de kapsalon. Inmiddels heb ik mijn eigen kapsalon in Harderwijk.’


"Overdag werkte ik en ’s avonds volgde ik nog een cursus voor de kappersopleiding. Ik had wel een kappersdiploma uit Iran maar ik wilde hier ook mijn diploma halen. Destijds had ik ook twee jonge kinderen thuis dus dat was een heel druk leven, maar ik heb het uiteindelijk allemaal gehaald.’

 

‘De afgelopen jaren ben ik slechts drie keer terug geweest naar Iran. Zes jaar geleden is in december mijn moeder overleden en ik ben destijds niet naar Iran geweest voor de begrafenis of om afscheid nemen.  Het was toen zo enorm druk in de kapsalon dat ik niet zomaar weg kon. Dat was de enige reden dat ik de laatste keer ben teruggegaan. Toen ben ik vijf dagen even gauw geweest, naar het graf van mijn moeder.’

‘Ik mis het mooie weer, maar ook de omgeving en de gezelligheid van mensen. Mensen in Iran hebben een hechte verbinding met elkaar in. Het is een enorm gastvrij land en mensen vragen al snel of je blijft eten. In Nederland is dat gewoon heel anders. Als je in Iran woont kom je elke week langs bij familie, dat mis ik hier wel. Ik volg het Iraanse nieuws wel via mijn satellietschotel en we vieren op 21 maart het Iraanse nieuwjaar.

We houden symbolisch van het feest dat we vieren tijdens het Iraanse nieuwjaar. De kinderen weten het ook, het is ons nieuwjaar en ze krijgen dan cadeaus. Vrijheid betekent voor mij dat ik alles mag proberen en alles mag doen. Ik mag mijn mening geven.’