'Twintig jaar geleden kwam ik, Eline Timmermans, als klein baby’tje vanuit Taiwan op Schiphol aan.  Hier werd ik opgevangen door mijn Nederlandse ouders en begon mijn leven als Hollands meisje. Ik weet eigenlijk niet beter dan dat ik Nederlandse ben, alleen met een Aziatisch uiterlijk. Ik kom uit een leuk gezin met drie kinderen. Mijn broer Wijnand is 22 jaar oud en mijn zusje Larissa is 18 jaar oud.' 

 

Door: Madeleine Vuijk

elinegoed'Mijn leven ging zijn gangetje. Totdat ik op zestienjarige leeftijd veel vragen kreeg: “Hoe ziet mijn land eruit?” “Op wie lijk ik het meeste?” Ik wist niet hoe mijn moeder eruitzag. Ik had nog nooit een foto van haar gezien. De enige foto’s die ik had waren foto’s van mij uit het kindertehuis. Ik vond het ook niet leuk als mijn ‘Nederlandse’ zusje aan mijn moeder vroeg op wie zij het meeste leek. Ik wilde ook weten wie mijn familie was! '

'Mijn Nederlandse moeder vroeg weleens aan mij of ik mijn familie wilde ontmoeten. Ik wist niet echt wat ik daarvan moest denken. Op 30 december 2012 kreeg ik het verhaal te horen waarom ik afgestaan was. Mijn biologische moeder werd op zeventienjarige leeftijd ongewenst zwanger. In Taiwan is dat een enorme schande, zo jong zwanger raken. Niemand in Taiwan weet van mijn bestaan af, alleen mijn oma. Mijn vader staat buiten dit verhaal.'

'Op 20 april 2013 ben ik met mijn hele gezin naar Taiwan vertrokken. We zouden er blijven tot 10 mei.  Voor wij op reis gingen hadden wij als gezin toch besloten om het kindertehuis en de stichting in te lichten dat wij naar Taiwan kwamen. Wij wilden door het land trekken maar ook het kindertehuis bezoeken in Taipei. Een paar dagen voor ons vertrek kregen wij te horen dat mijn oma ons wilde ontmoeten. Op 22 april hebben we een kijkje genomen in het kindertehuis, hier kregen wij te horen dat mijn biologische moeder mij wilde zien. Het moest wel allemaal stiekem, want niemand wist van mijn bestaan af.'

'De hereniging was heel bijzonder. Het was ook heel speciaal om dit met z’n vijven mee te mogen maken. Mijn biologische moeder was mijn ouders ontzettend dankbaar. Ze heeft mijn ouders zo vaak bedankt. In Nederland is het normaal dat je zoiets doet voor een ander, in Taiwan totaal niet. De ontmoeting was ook best emotioneel omdat we niet verwacht hadden dat wij mijn biologische moeder zouden ontmoeten. Het was ook wennen om zo bij elkaar te zijn, maar toen het gesprek eenmaal begon ontstond er een ontspannen sfeer. Vragen stellen konden wij doen via een tolk. Het is eigenlijk niet in woorden te beschrijven, ik zag dit soort ontmoetingen altijd op tv maar nu overkwam dit mij! Het afscheid was dan ook ontzettend zwaar.'

'Na de ontmoeting en na de reis ben ik eigenlijk gelijk mijn drukke leven ingegaan. Richting de zomervakantie ben ik tot het besef gekomen dat ik niet meer wist wie ik echt was en hoe ik mij moest voelen..  Ik voelde mij alleen en kon er met niemand over praten. Ik miste mijn moeder in Taiwan en ik was ook bang dat ik mijn ouders zou kwetsen hiermee. Hierdoor belandde ik in een lichte depressie. Mijn moeder kwam erachter en stuurde mij via de huisarts naar een psycholoog. Daar klikte het totaal niet mee dus ben ik daarmee gestopt. Door erover te praten en te bidden met mensen uit mijn kerk begon ik mij steeds beter te voelen. Ook leerde ik trots op mezelf te zijn en dat ik als Nederlander een bijzonder verhaal heb!'