foto 1Yesim Saltik is een tweeëntwintigjarige muziektherapiestudente uit Almelo. Dochter van Turkse arbeidsmigranten, wat betekent vrijheid voor haar? Een interview over vrijheid, muziek en haar Turkse achtergrond.

 

Door Arjen Waanders

 

‘In Nederland wordt vaak gezegd dat ik een Turk ben, maar wanneer ik op vakantie ben in Turkije zeggen ze dat ik Nederlands ben. Het is niet dat ik in een identiteitscrisis zit of zo, haha, maar het is wel ingewikkeld. Ik voel me eigenlijk wel beide, want ik ben opgegroeid in Nederland. En ik kan mijzelf ook beter verwoorden in het Nederlands dan in het Turks, ook al spreek ik vloeiend Turks. Ik denk eigenlijk dat ik tussen twee culturen inzit.”

 

‘Ik ben muziektherapie gaan doen omdat muziek altijd al een rol speelde in mijn leven. Maar ook door mijn vader, want hij heeft schizofrenie. Om hem beter te begrijpen ging ik mijzelf verdiepen in schizofrenie. Zo kwam ik terecht bij alternatieve therapieën die naast medicijnen gebruikt kunnen worden. Zo kwam ik bij muziektherapie terecht, en zag dat er ook een opleiding voor was. De belangrijkste reden is dat ik graag mensen wil helpen zoals mijn vader, want ik weet hoe lastig het kan zijn.’

 

‘Ik heb voor mijzelf besloten om niet te werken in de GGZ. Dit zijn mensen die een psychiatrische aandoening hebben, en ik ben dan bang dat het tijdens een therapiesessie te dichtbij komt. Ik wil mij voor de 100% inzetten voor mijn cliënt, en het werkt dan niet als ik er zelf niet meer uitkom tijdens zo’n sessie. Daarom ga ik ook kiezen voor een andere doelgroep dan de GGZ. Maar ook haal ik er mijn motivatie uit. Want wanneer het iets tegenzit dan weet ik weer waarvoor ik het doe.”

 

‘Sinds ik op het conservatorium zit ben ik me heel erg bewust geworden van mijn achtergrond. Mensen vinden het ook leuk om naar mijn Turkse muziek te luisteren. Op de één of andere manier spreekt het mensen aan, ook al verstaan ze de taal niet. Je brengt via muziek emotie en een verhaal over, zelfs wanneer je de taal niet spreekt. En daarnaast zijn er niet veel muziektherapeuten met een niet-westerse achtergrond. Want ook Turkse mensen worden oud en kunnen gaan dementeren. Voor mij is het dan ook makkelijker om mij aan te passen aan zowel de Nederlandse cliënten als de Turkse.”

 

‘Voor mij is vrijheid doen wat ik wil. Ook dat ik als vrouw kan doen wat ik wil zonder dat ik mij  onveilig hoef te voelen. Sommige Turkse ouders dwingen hun kind om een bepaald beroep te kiezen. Ik ben blij dat mijn ouders mij vrij laten om zelf te kiezen wat ik leuk vind. Want als je als ouder gaat beslissen over het beroep van je kind dan beperk je zijn of haar vrijheid. Je moet gewoon de kans pakken als je kunt studeren. Dat vinden mijn ouders ook belangrijk. Want veel meisjes krijgen de kans niet om te studeren. Je hoort soms verhalen van meisjes die worden uitgehuwelijkt en onderdrukt in bepaalde culturen. Ik vind het moeilijk om dit soort dingen te lezen. En daarom ben ik ook heel blij dat ik mijn eigen gang kan gaan, zonder dat er één of andere kerel bepaalt wat ik wel of niet mag doen.”