IMG 20160501 171454Sabri komt uit Turkije, en woont al veertien jaar in Nederland. Maar dat begon niet al te makkelijk. 'Ik had gewoon spijt van het emigreren. Ik ben samen met mijn vader rondjes gaan lopen, omdat ik zelf niks wist over mijn nieuwe omgeving en de mensen. Ik heb bijna tien maanden thuis gezeten, omdat ik bang was om te verdwalen.'

 

"Ik ben in Nederland gekomen door mijn vader. Hij is in 1991 in Nederland aangekomen, in Den Haag, en in 2002 zijn wij hem achterna gereisd. Mijn moeder, mijn zus, mijn broertje, en ik."

Door: Daniel Joe Heemskerk

"De eerste dag in Nederland weet ik nog heel goed. Het was midden in de nacht, in februari, en het regende keihard! In Turkije is de winter heel anders, daar sneeuwt het dan meestal. Na het landen ben ik gelijk naar bed gegaan. De volgende dag zat ik op mijn balkon naar buiten te kijken. Ik was heel benieuwd hoe Nederland er uit zag. De eerste teleurstelling had ik op dat moment eigenlijk al achter de rug. Vroeger op televisie zag ik altijd mooie grote eengezinswoningen in Nederland, en nu zat ik heel zielig in een klein flatje. Ik had gewoon spijt van het verhuizen. Ik ben samen met mijn vader rondjes gaan lopen, omdat ik zelf niks wist over mijn nieuwe omgeving en de mensen. Ik heb bijna tien maanden thuis gezeten, omdat ik zelf ook de taal niet kende en ik was bang om te verdwalen, dus ik durfde niet in mijn eentje naar buiten."

"Na tien maanden mocht ik van de gemeente naar school. Toen begon het pas leuk te worden. Ik leerde de taal, en ik kon met mensen communiceren, ik kreeg mijn rijbewijs, heb een auto gekocht en begon met een opleiding. Na tien maanden begon mijn eigen leven dus pas echt. Ik leerde mijzelf te redden en kreeg veel meer vrijheid."

"Ik heb gelukkig nooit keiharde discriminatie meegemaakt. In Den Haag is in de buurt waar ik woonde bijna iedereen Turks, dus dat gaat goed samen. Op mijn werk had ik wel een collega die anders met mij omging dan met anderen. Hij zei tegen mij dat hij niet van Turken hield, maar dat is zijn probleem en niet de mijne. Iedereen denkt anders. Uiteindelijk is hij ontslagen, omdat de baas niet gediend was van zijn gedrag."

"Of er cultuurverschillen zijn? Ja, wel een beetje. De Turkse cultuur is heel anders dan de Nederlandse. Ik accepteer beide culturen, dus voor mij wordt het niet moeilijker. Toen ik net in Nederland was, was het wel even wennen. Bijvoorbeeld de gastvrijheid. Als Turken gasten krijgen, dan vragen we of ze honger of dorst hebben en dan maken we speciaal eten voor hen. Het kennismaken met onze Nederlandse buren was ook iets heel bijzonders. Bij ons kregen ze uitgebreid te eten, en toen wij bij hen kwamen kreeg ik een koekje. En als je geluk had kreeg je er twee, haha. Dat vond ik heel interessant, want zo ben ik niet opgevoed."

"Ik mis Turkije wel, maar gelukkig is het grootste deel van mijn familie ook hier in Nederland. Ik ben tien jaar geleden voor het laatst in Turkije geweest. Financieel gezien lukt dat gewoon niet. Ik wil eerst mijn familie in Nederland goed kunnen onderhouden. Ik hoef mijn meeste familieleden dus niet te missen, maar mijn eigen geboortedorpje en mijn vrienden mis ik wel heel erg. Mijn opa is bijvoorbeeld overleden, en daar was ik niet bij. Dat goede contact met de rest van mijn familie mis ik ook heel erg. Ik kan helaas niet terug. Mijn gezin is hier, mijn dochtertje is hier, ik heb geen keus. Of ik gelukkig ben? Ja, dat wel."