Portret Kirill“Ik ben Kirill van Megen, 19 jaar oud en ik kom uit Iljinksy, een gehucht ten zuidoosten van Moskou. Toen ik elf jaar was, verhuisde ik met mijn moeder naar de Apeldoornse woning van mijn stiefvader. Dat was een flat. Een jaar later zijn we naar een tussenwoning in dezelfde stad verhuisd. Sinds mijn vierde levensjaar heb ik mijn biologische vader nooit meer gezien. De relatie tussen mijn vader en moeder liep toen op de klippen, en ik ging bij mijn moeder wonen. Tijdens een vakantie in Egypte ontmoette mijn moeder mijn huidige stiefvader.”

Door: Chris Klaasse.

“Toen ik in Nederland kwam, vielen me een paar dingen op. Alles is hier schoon. In Rusland zijn veel zwervers en er is veel zwerfvuil. Daarnaast viel op dat iedereen hier in huizen woont. Rusland kent veel flats en meer dan de helft van de bevolking woont in die flats. Het eetpatroon van Nederlanders is ook anders. Er wordt hier twee keer per dag brood gegeten, terwijl we in Rusland ontbeten met een bord pap. Tussen de middag aten we warm en ’s avonds een soort tussengerecht. Niet warm, maar ook zeker geen brood.”

 “Een ander punt dat me opviel wat de verhouding tussen mannen en vrouwen. Toen we hier in Nederland kwamen, zag ik een gezinnetje door een winkelstraat lopen. De man hield zich bezig met het kind, terwijl de vrouw de zware tassen droeg. Dat soort taferelen zou je in Rusland nooit tegenkomen. Daar gaat men ervan uit dat vrouwen beter zijn in denken, mannen hebben meer fysieke kracht. In het soort opleiding dat men volgt, is dat ook goed te merken. Vrouwen doen meer ‘denkopleidingen’ en mannen meer ‘doe-opleidingen’. Dat vrouwen in Nederland zich niet storen aan dat soort stereotyperingen, vind ik alleen maar goed. Ze moeten doen waar ze gelukkig van worden.”

 “Ik voel me echt een Nederlander. Ik denk ook bijna nooit meer aan mijn Russische verleden. Dat komt waarschijnlijk doordat de Nederlandse cultuur veel fijner is. Mensen zijn hier socialer. Als je hier oogcontact maakt met een onbekende, groet je hem vaak al. In Rusland groeten men elkaar alleen als de ander familie of een hele goede vriend is. Daarnaast is er in Rusland veel corruptie en ambtenaren zijn makkelijk om te kopen, als je maar geld laat zien. Als volwassene ontwikkel ik me dus liever in een land waar meer veiligheid en controle is.”

 “Doordat ik in mijn puberteit in Nederland woonde, heb ik hier vrienden gemaakt. Daardoor mis ik Rusland en zijn cultuur niet echt. Wel zijn er elementen die ik mis. Zo zie ik mijn familie niet heel vaak. Alleen mijn oma komt twee keer per jaar naar ons toe. Daarnaast zou ik het feest Maslenitsa wel weer eens willen vieren. Dat is een feest om de winter vaarwel te zeggen. Iedereen eet dan pannenkoeken en midden in de nacht wordt een grote pop van stro die de winter symboliseert, verbrand.”

 “Van discriminatie heb ik niet echt veel last. Wel had mijn moeder last van een taalbarrière toen ze solliciteerde voor een baan als kassamedewerker in een supermarkt. Ze werd niet aangenomen. Stereotypering komt wel eens voor. Als ik zeg dat ik uit Rusland kom, zeggen alle pubers en studenten: dan kun je zeker goed en veel alcohol drinken. Ik drink echt niet veel alcohol, dus die stereotypering klopt niet, maar ik vind het wel grappig.”

 “Rusland heeft naast het drankimago ook wel mooie kanten, maar Nederland kent veel meer positieve punten. Hier kan iedereen zichzelf zijn. Iedereen is vrij om te gaan en te staan waar hij wil. Ik ben daar zo aan gewend dat ik niet meer weg wil uit dit land. Ik voel me hier vrij!”