24 juni 2009. In Bagdad ontploft een bom op de markt in de sjiitische wijk Sadr City, waarbij 72 mensen om het leven komen. 25 oktober 2009. In het Iraakse Bagdad komen 160 mensen om door een zware autobom. 8 december 2009. Enkele autobommen gaan af in Bagdad. 127 doden en 448 gewonden. Tussen al dit geweld woont Maisa, 11 jaar oud, haar vader is overleden. Zij en haar moeder, Layla, bleven achter. Ze woonden in een flatje in Bagdad maar hadden geen geld om zich te onderhouden. Maar ze hadden een neef in Nederland, Amer, die ze te hulp schoot.

Door: Carolien Ronde

 

“Amer stuurde geld, maar hij heeft een minimuminkomen. Toen heb ik tegen Amer gezegd: ‘Dat neem ik van je over’.”, zegt Jan van Dijk, 84 jaar. Hij woont in een zelf verbouwde boerderij in Noord-Nederland. Met deze verbouwing werd hij geholpen door Amer.

“Het heeft ongeveer een jaar geduurd voordat Layla en Maisa de goede papieren hadden. Omdat in Irak, ambtenaren ook niet zo veel verdienen. Dus als je iets gedaan wil krijgen zal je geld onder tafel moeten geven. En bovendien heeft een vrouw dan nog minder invloed achter zo’n loket dan een man. Dus Amer is dat jaar drie keer naar Bagdad gegaan. 

 

Toen zij eenmaal een Turks visum hadden werd Turkije strenger. Een 3-maands-visum was niet meer voldoende. De enige manier om in Turkije te mogen blijven was wanneer ze een woning of betaald werk in het land hadden. Toen heb ik om die verblijfsvergunning klaar te krijgen, een woning gekocht in Turkije.

Ik ben er heen gereisd. Daar zijn Layla en ik getrouwd. Om ze later gemakkelijker naar Nederland te kunnen halen door middel van gezinshereniging. Layla zegt me verder niks. Maar Maisa zegt me alles. Als Layla alleen geweest was had ik ze niet geholpen. Ze heeft fouten gemaakt, die moet ze zelf kunnen oplossen. Maar omdat Maisa er bij is doe ik dit. Tja, wat doen ouders hier voor hun kinderen? Maisa voelt echt als mijn kind.

Toen Layla de flat op haar naam zette, moest ze een onderpand betalen. Maar ze had geen contant geld. In plaats van geld vroeg de verkoper de twee verblijfspassen. Layla gaf ze. Even later kwam er Turkse politie de verblijfsbewijzen keuren. Toen ze zagen dat Maisa geen pas had werd ze teruggestuurd. En Layla moest mee. Dus nu zitten ze weer in Bagdad.

Opnieuw moeten de papieren in orde worden gemaakt om ervoor te zorgen dat ze hier heen te kunnen komen. En opnieuw moet er weer veel geld onder tafel gegeven worden voor de pas. Ik denk dat dat geld er over een paar maanden wel is, dan kunnen ze naar Turkije. En dan hangt het van de IND in Nederland af of ik ze naar hier kan krijgen.

Wanneer ze in Nederland komen duurt het vijf jaar voordat Layla en Maisa het Nederlandschap aan kunnen vragen. Daarna kunnen we scheiden. Dan heeft het huwelijk zijn werk gedaan. Voor mij is het het belangrijkste dat Maisa zo snel mogelijk naar school gaat wanneer ze hier in Nederland is. Ze is erg intelligent. Ik kon haar direct het Nederlands laten lezen nadat ik haar de klinkers had geleerd.

Ik weet zeker dat Maisa dit nooit zal vergeten. Ze zal nooit vergeten wat ik allemaal voor ze heb gedaan. En ik hoop dat ze in de toekomst, nadat ze zelf een studie genoten heeft en een vaste baan heeft, dat ze hetzelfde voor anderen zal doen.”

 

De namen van de personen in dit artikel zijn aangepast om invloed van dit artikel op de asielprocedure van de dames te voorkomen.