ijzeren gordijnEn alleen de vogels vliegen van Oost- naar West-Berlijn.
Worden niet teruggefloten, ook niet neergeschoten.
Over de muur, over het IJzeren Gordijn,
Omdat ze soms in het westen soms ook in het oosten willen zijn.

Door Aljan Wassens

Wat is nou die vrijheid? Klein Orkest. Dat was het eerste dat me te binnen schoot. Zij brachten het nummer ‘Over De Muur’ uit in 1983. Vlak voor de grote Vredesdemonstratie. Het beschrijft de situatie van een verdeelde wereld, er verandert niet zoveel in dertig jaar. De zelfverklaarde (schijn)vrijheid in het Westen en de onderdrukking in het Oosten. 

Maar wat is nou die vrijheid, zonder huis, zonder baan?
Zoveel Turken in Kreuzberg die amper kunnen bestaan.
Goed... je mag demonstreren, maar met je rug tegen de muur.
En alleen als je geld hebt, dan is de vrijheid niet duur.

Het was toen al de vinger op de zere plek. De roep om vrijheid was groot, maar tegelijk kwamen de Turkse immigranten en autochtone Duitsers in Kreuzberg om van de armoe. Midden in een land in economische bloei. Zonder geld is je vrijheid blijkbaar duur.

Dat is precies waar de schoen wringt. Komt er niet meer kijken bij vrijheid dan de bezongen voorbeelden als: eten, zuipen, dansen en gokken? Het antwoord is ja. De mens, als een sociaal wezen, wil graag vrijheid. Maar wel graag zonder enige verantwoordelijkheid te dragen. Dit kan niet. Vrijheid en verantwoordelijkheid gaan hand in hand.

Onlangs nog, na Charlie Hebdo, een grote roeptoeterende samenleving over de vrijheid van meningsuiting. Ik zou graag zien dat daar de volgende keer wat anders wordt geroepen.

 

In de trant van de verantwoordelijkheid van meningsuiting.
Vrijheid is verantwoordelijkheid, verantwoordelijkheid is vrijheid.
Neem die verantwoordelijkheid en geniet van je vrijheid.


28 maart 2015
Bron afbeelding: C
mo.nl.