projectDe ultieme vorm van vrijheid hebben mijn ouders vijf jaar geleden bereikt. Ze stopten tegelijkertijd met werken. Dat lijkt me heerlijk, vijf jaar voor je pensioen beginnen met rentenieren. In het begin vonden ze het ook heerlijk. Ze hadden eindelijk tijd om in het voorjaar de hele tuin lenteklaar te maken. Mijn vader besloot zijn langgekoesterde droom uit te laten komen. Hij kocht zijn eigen boot. Ook kwam er een nieuwe caravan.

Door Susanne Steenhuis

Dit lijken mij redelijk normale uitgaven voor een stel dat net is gestopt met werken. Ze genoten van hun tijd en vulden al hun dagen met de tuin, boot, vakanties en het optimaliseren van het huis. Vijf jaar hebben ze erover gedaan. Maar nu is dan eindelijk alles zoals ze het willen hebben. En dan ga je gekke dingen doen.

“Je moeder heeft een huis gekocht”, vertelt mijn vader zodra ik binnen kom. Een huis? Hoezo? Waar? Waarom?” Het blijkt om een huis te gaan in het Noord-Groningse Den Andel  waar mijn ouders nu ook al wonen. Alhoewel een huis misschien een te groot woord is voor wat het nu is. ‘Het Project’ wordt het vanaf dan genoemd.

Want een project is het zeker. Het is een stuk grond met twee grote boerenschuren en een klein woonhuis. Aan de ene kant kijk je kilometers ver tot aan de Waddendijk. Aan de andere kant heb je zicht op landerijen.

“Als ik hier sta, krijg ik een ultiem gevoel van vrijheid”, zegt mijn moeder, terwijl ze het Project aan mij laat zien. “De schuren worden gesloopt en dan komt er iets nieuws.” Wat dat nieuws is, is nog niet bekend. Omdat het Project in het aardbevingsgebied ligt, moet het sowieso aardbevingsbestendig worden. Daarnaast wil mijn moeder het nog duurzaam en CO2-neutraal bouwen. Maar voordat mijn ouders hiermee beginnen, genieten ze eerst van hun welverdiende vakantie. Want rentenieren is best zwaar.  

13 maart 2015
Bron afbeelding: Solplus.co.uk