BergUitgeput strompel ik de laatste paar honderd meters naar de eerste EHBO-post. Voor me doemt een indrukwekkend uitzicht op, maar ik heb er geen oog voor. Die knalblauwe lucht en hoge bergen kunnen me gestolen worden, want bij elke stap die ik zet, word ik me pijnlijk bewust van de blaren op mijn hielen. Ook de brandende zon brengt me steeds meer uit evenwicht. Steeds vaker schiet door mijn hoofd: waar ben ik in hemelsnaam aan begonnen?

Door Elsemieke Wormhoudt

Maandenlang heb ik naar deze dag toegeleefd: voor het KWF de Mont Ventoux beklimmen om sponsorgeld op te halen. Een helse tocht van maar liefst 25 kilometer bergopwaarts in het zuidelijkste puntje van Frankrijk. En dat bij een temperatuur van over de dertig graden. Het kostte me vijf uur om boven te komen. Al die tijd was ik op mezelf aangewezen. Dat is ontzettend lang als je niets te doen hebt behalve het luisteren naar je eigen hijgende ademhaling en dreunende voetstappen. Af en toe komen bezorgde motoragenten naar me toe om flesjes water te brengen.

Terwijl ik de ene voet voor de andere zet, gaan mijn gedachten alle kanten op. Bijna tweeduizend kilometer van huis en toch dichter bij mijzelf dan ik ooit geweest ben. Mijn lichaam liet me al na de eerste 5 kilometer in de steek, maar mijn geest is sterker dan ooit. Het is een onbeschrijfelijk gevoel om te beseffen waar je zelf allemaal toe in staat bent. 

De laatste bocht wordt me te veel. Ik kan het kleine supportersclubje dat ongeduldig op me staat te wachten al zien staan. Enkele ogenblikken later poseer ik trots op het hoogste puntje van de Mont Ventoux, met achter mij een oneindige blauwe diepte. Deze ervaring nemen ze me niet meer af. Papa, deze is voor jou.

 

9 maart 2015
Bron afbeelding: Bergwijzer.nl