Sinds mijn achttiende is het een regelmatig terugkerend onderwerp in gesprekken: mijn  rijbewijs en ik. Mensen vragen mij hoe het er mee staat. Of ik al begonnen ben met lessen en als het antwoord daarop nee is, is de vervolgvraag wanneer ik dan wél ga beginnen. “Ik zie wel,” reageerde ik meestal. En daarmee was het onderwerp voorlopig ook weer afgerond. 

Door: Eline Huls


Tot nu toe had ik nooit de behoefte gehad om te beginnen met lessen. Door mijn studentenstatus heb ik recht op gratis reizen met het openbaar vervoer. Ook het spotten van lesauto’s op de openbare weg zorgde niet voor kriebels. Bovendien ben ik nog jong. Dat rijbewijs, dat kon ik altijd nog wel een keer halen. Inmiddels begin ik mij met mijn 21 jaar bijna oud te voelen als ik hoor en lees over alle 16-jarigen die beginnen met autorijlessen.

Afgelopen weekend heb ik voor mijzelf de knoop doorgehakt. Ik heb wat research gedaan door op internet te kijken en te praten met mensen die al ervaring hebben in de wereld van de rijlessen. Ik weet inmiddels vrij zeker waar ik ga lessen en een dezer dagen zal ik contact gaan zoeken. Tijdens het bekijken van de site van de desbetreffende instructeur begon het voor het eerst te kriebelen. Ik zag de foto van een vriendelijk ogende man. Zal ik binnenkort naast hem in een auto zitten?

Ook de voordelen van het in bezit zijn van een rijbewijs begin ik zo langzamerhand in te zien. Niet meer afhankelijk zijn van het openbaar vervoer als ik ergens heen wil. Niet meer mijn vader lief aan hoeven kijken om hem als chauffeur te charteren. En als ik achter het stuur zit mag ik ook eindelijk bepalen welke muziek er gedraaid wordt.

8 maart 2015

Bron afbeelding: verkeerspro.nl