ValentijnsdagIk ben vrij. Ik ben namelijk single. Er is geen man met wie ik mijn leven deel, met wie ik dingen moet overleggen of die ik om raad vraag. Ik doe alles helemaal zelf.

Door: Evelien Overeem

Ondanks het feit dat ik zo vrij als een vogel ben, voel ik me ergens ook erg beperkt. Want wat moet ik met Valentijn? Fifi, mijn hond, is echt onnoemelijk lief en uitermate geschikt om mee te knuffelen. Maar om hém nu mee te nemen op een fancy Valentijnsdate, compleet met bubbels en kaviaar, is wat overdreven. In mijn eentje op de bank zitten kniezen is ook niet per se wat ik wil doen op die ene dag, die de meest romantische dag van het jaar zou zijn. Volgens sommigen dan. Ik doe niet mee aan die commerciële romantiek.

Oma belt. Na een minuut of vier koetjes en kalfjes te hebben besproken, komt daar die ene vraag die in elk gesprek met haar weer terugkomt: “En, heb je nu al eens een vriend?” “Nee oma, ik ben happy single.” “Ik zou maar eens opschieten als ik jou was, straks blijf je nog over!”
De sociale druk die oma onbewust op me uitoefent, is dezelfde druk die ik voel door de reclames die liefde en romantiek schreeuwen rondom Valentijnsdag. Het is er gewoon nog niet van gekomen. Ik mag toch zelf weten met wie ik mijn leven wil delen? Hij is nog niet op mijn pad gekomen. Ik wacht gewoon op die ene mister Right.

Ben ik wel vrij? Zelf wil ik graag geloven dat ik dat ben. Wie zegt dat ik dat niet ben? Niemand zegt het, maar indirect voel ik de druk. En ik baal ervan. Wat zijn ook alweer de inloggegevens van mijn Tinder-account? Ik moet toch nog maar eens een poging wagen – en dat beslis ik helemaal zelf.