Schermafbeelding 2013-02-18 om 14.15.44Aan het stadhuis van Utrecht komt een enorm doek te hangen met daarop een foto waarop de onderhandeltafel wordt afgebeeld aan welke de vrede van Utrecht is beklonken. Vrede en vrijheid afgesproken aan tafel, zonder verdere bloedvergieten: een unicum. Nu, 300 jaar later, worden de inwoners van Utrecht hieraan herinnerd middels dit imposante kunstwerk. Die vrede kwam er niet zonder slag of stoot. Maandenlang verbleef een groot deel van de Europese adel in Utrecht en werden zij vermaakt met uitbundige feesten, overdadige maaltijden en allerlei kunst en cultuur. 

Vrijheid afspreken mocht wat kosten. Onderhandelen kost tijd en daarmee geld. Ook in deze tijd. Doordat alles tegenwoordig zo open is, komt er vaak naar buiten wat dat overleggen allemaal kost: dure hotels, eerste klas vliegtickets, chique restaurants enzovoorts. Dit soort informatie leidt, en dat is niet geheel onbegrijpelijk, tot verontwaardiging. Zo gaat PVDA'er Myrthe Hilkens naar Zweden om daar te praten over hun manier van het aanpakken van illegale prostitutie. Verontwaardige reacties zijn niet van de lucht: "weer een snoepreisje van onze belastingcenten". Informatie inwinnen over het aanpakken van de mensenhandel is blijkbaar geen belastingcenten waard. Is volledige vrijheid volledige transparantie? Moeten wij precies weten wie wat waarom en wanneer doet en hoeveel dat kost? Of is het beter om juist niet alles precies te weten? Is dat ook een vorm van vrijheid?